Die son hang oor my skouers en
’n goue straal streel my vel.
Ek hoor die see preek in ‘n onbekende taal,
heeltemal wind.
In die tuin sing die jasmyn soos ’n meisie,
met heuning op haar lippe en stof op haar voete,
en ek dink aan digters
hoe hulle die somer as ’n vrou aanbid het,
sag, maar met vlamme onder haar rok.
Die dae word soos water uitgegiet,
elke uur ’n liefdesbrief sonder adres,
en die nagte — o, die nagte —
kom met dromme van feesvier en rook van ‘n braai
met sterre wat in stilte verlang.
Ek is nie meer jonk nie, ook nie oud nie, maar ek glo nog
dat liefde soos hitte hergebore word:
eers sag, dan seer, dan heilig.
Laat hierdie somer my onthou
nie as ’n seisoen nie,
maar as ’n gedig wat te warm was om te vergeet.